• Gallery
  • Browse by Category
  • Videos
  • Top Rated Articles
  • Public TimeLine
  • News RSS Feeds
  • Chief Editor : Manilal B. Par |  Executive Editor : Bipul A. Singh
  • આજની યુવા પેઢી : Niru Ashra
    આજની યુવા પેઢી : Niru Ashra editor editor on Wednesday, July 4, 2018 reviews [0]


    આજની પેઢી પાસે શું નથી ? : Niru Ashra Mumbai
    👇👇👇👇👇👇
    ઞઇ કાલે ધોરણ નવમા ભણતી વિદ્યાર્થીની ઐ આત્મહતયા કરી તેના પર થી ઉદભવેલ વિચાર
    એમની બુદ્ધિ...
    ભલભલાને પાણી પીવડાવે એવી !

    એમને મળતી સગવડો...
    કેટલી બધી !

    જ્ઞાન મેળવવા માટેના રિસોર્સ...
    ઢગલાબંધ !

    ફેમિલીનો સહકાર...
    સતત !

    અરે !
    એમ કહું તો ચાલે કે -
    માતા-પિતા એમના પ્રોગ્રામ કે ટાઈમટેબલને પ્રાયોરિટી આપે...
    અને,
    પછી જ પોતાનો કોઈ પ્રોગ્રામ બનાવે !!

    સુખ સગવડના સાધનો ?
    એના વગર તો જીવાય જ કેમ !

    ખુદ માતા કે પિતા જુનો ફોન વાપરે,
    સ્કૂટર જુનું થયું હોય તો ચલાવી લે...
    પણ,
    દીકરા, દિકરીને મોબાઇલ, બાઈક કે સ્કૂટી તો નવું જ અપાવે !!

    ટ્યુશન...સ્કુલની મોટી ફી દેવું કરીને પણ અરેન્જ કરી આપે !

    અને,
    છતાં આજની પેઢી...
    આજનો યુવાન કે યુવતીના ચહેરા પર કોઈ ખુશી કેમ નથી ?
    આ પેઢી ઉદાસ કેમ છે ??

    ૪૦-૫૦ વર્ષ કે એથી મોટી વયના લોકોને યાદ હશે કે -
    માતા-પિતાને ખબર પણ ના હોય કે... પોતાનું બાળક કયા ધોરણમાં ભણે છે !

    અરે,
    આજે સ્કુલમાં સાહેબે તમને બોલાવ્યા છે, એવું પિતાજીને કહેવામાં પણ ડર લાગતો !

    કારણકે -
    આપણે જ કોઈ ભૂલ કરી હશે...
    અને ફરિયાદ કરવી હશે...
    - એમ માની પપ્પાના હાથનો લાફો પહેલાં પડી જતો !

    અને,
    “ભણે છે તો શું થયું ?
    બજારનાં નાનાં-મોટાં કામ તો તારે જ કરવાના..”

    અથવા,

    દીકરી હોય તો
    ઘરનાં કામ તો કરવાના જ !
    -આવો સંવાદ દરેકના જીવનમાં થયો હશે...

    અરે ભણવું હોય તો -
    પપ્પાની દુકાન સંભાળવા પણ જવું પડતું.

    લેસન કરવાની જવાબદારી તો આપણી જ !

    એના માટે કોઈ સ્પેશિયલ સમય નહોતો ફાળવાતો...

    અને ટ્યુશન ?

    એ શું વળી ?

    “સ્કુલમાં ઢોર ચારે છે...
    તો તારે ટ્યુશન રખાવવું પડે ?”
    -આ ડાયલોગ પણ ઘણાં બધાએ સાંભળ્યો હશે !

    અને,
    ટ્યુશન રખાવનાર બાળક સહુથી ડફોળ ગણાતો...

    એટલે જો શિક્ષક બાળકને ટ્યુશન રખાવવાનું કહે...
    તો -
    બાળકને અને વાલીને ડૂબી મરવા જેવું લાગતું !!

    છતાં ચહેરા પર ખુશી કેટલી હતી !

    કોઈ બોર્નવીટા કે હોર્લીક્સ વાળું દૂધ નહોતું મળતું...

    અને છતાં એ વખતે પણ હાઈટ વધતી હતી...
    અને,
    શક્તિ અત્યારના બાળક કરતાં વધુ રહેતી !

    સ્કુલેથી આવી દૂધ પીને સીધા ગલીમાં કે પોળમાં રમવા જતા રહેવાનું...
    અને,
    માટીમાં રમીને ધૂળવાળા થઈને પાછા આવવાનું...
    છતા,
    કેટલો સંતોષ !

    ક્યારેય આપણને એ માટીમાં રમવાથી ઇન્ફેકશન નહોતું થતું !

    થોડો તાવ આવતો તો -
    ઘરગથ્થુ ઉકાળાથી જ મટી જતો !

    વળી,
    ઘરમાં પિતાને પણ ખબર ના પડતી...

    અત્યારની જેમ કોઈ ખોટા લાડ નહિ...
    અને,
    છતાં બધાં જ બાળક ખુશ રહેતાં !

    કોઈના જીવનમાં - કોઈ ટેન્શન નહીં...

    અને હા,
    ખાલી એ દિવસ થોડો ટેન્શન વાળો જાય...
    જ્યારે રિઝલ્ટ પર પપ્પાની સહી લેવાની હોય !

    અને,
    રીઝલ્ટ ખરાબ હોય...
    તો પણ,
    પપ્પા લડે કે એકાદ લાફો મારી દે...

    તો -
    ૧૦ મીનીટમાં ભૂલી જવાનું !

    *એ મારા પપ્પા કે મમ્મી છે...*
    *મારે પણ ખરાં !*

    અને અત્યારે ?

    માતા-પિતાથી બાળકને ઉંચા અવાજે બોલાય પણ નહીં...

    બાળકનું ધાર્યું ના થાય તો -
    એ ડીપ્રેશનમાં જતું રહે !

    શિક્ષક એને વઢી ના શકે...
    તો મારવાની વાત જ ક્યાંથી ?

    દરેક બાળક ભીડ વચ્ચે એકલતા અનુભવે છે...

    પોતાની જીદ પૂરી ના થાય તો -
    ડીપ્રેશન આવી જાય !

    અને એટલી હદે કે -
    બાળક આત્મઘાતી પગલું ભરતાં પણ વિચાર નથી કરતું !!

    અત્યારનાં દરેક માતા-પિતા મારી સાથે સહમત થશે કે...?

    આપણે એને પૂછીએ કે -
    ”બેટા, ક્યાં જાય છે ?”

    તો જવાબ આ જ હોય કે -
    “ બહાર જઉં છું. “

    કોઈ વાતનો સીધો જવાબ નહિ...
    અને,
    છતાં માબાપથી કશું કહેવાય નહી !

    બસ,
    સમસમીને બેસી રહેવાનું...

    ક્યાં લઇ જઈ રહ્યા છીએ આપણે આપણી આ નવી પેઢીને ?

    પશ્ચિમી સંસ્કૃતિનું આંધળું અનુકરણ આપણને એક ઊંડા કૂવામાં ધકેલી રહ્યું છે...
    - એનું ભાન છે ?

    પાણી માગે તો -
    દૂધ હાજર કરી દેનારા માતા-પિતા સમજતા કેમ નથી કે -
    એ પોતાના જ બાળકને પાંગળું બનાવી રહ્યા છે !

    થોડું પણ 'સ્ટ્રેસ' ના આપવું...
    એ આપણો 'પ્રેમ' હોઈ શકે...

    પણ,
    એનાથી એ બાળક ભવિષ્યમાં આવનારા સ્ટ્રેસને હેન્ડલ નહિ કરી શકે !

    કાં તો ડીપ્રેશનનો ભોગ બનશે...
    અથવા તો -
    આત્મઘાતી પગલું ભરશે...
    - એ કેમ નથી વિચારતા, ?

    ‘ના’ સાંભળવાની આદત નહિ હોવાને કારણે -
    ભવિષ્યમાં કોઈ વ્યક્તિ એને ‘ના’ કહેશે...તો?

    એને પોતાનો 'અહમ' ઘવાશે...

    અને,
    ના કરવાનું કરી બેસશે એનું શું ?

    વસ્તુઓ માગ્યા પહેલાં જ મળી જતી હોય...

    એને પછી -
    ભવિષ્યમાં ધીરજ રહેશે ખરી ?

    તમારું બાળક તમને પ્યારુ છે, ઈમ્પોર્ટન્ટ છે...

    એટલું જ મહત્વનું સમાજમાં પગ મુકશે ત્યારે બધા ગણશે એને ?

    એ સ્વાર્થી બનીને કોઈને ગણે જ નહિ તે છતાં આપણા તરફથી જે વાત્સલ્ય એને મળે છે,
    એવું જ વ્હાલ એને સમાજમાંથી નહિ મળે !
    (કારણકે સામેની વ્યક્તિ પણ આવી રીતે ઉછરેલી વ્યક્તિ હશે ને !)

    ત્યારે શું થશે એનો વિચાર કર્યો કોઈ દિવસ ?

    ચાલો,

    આજે.... થોડું આપણે સુધારવાનો નિર્ણય લઈએ.

    આપણે આપણા બાળકને 'સામાન્ય' દેખાતા...પરંતુ,
    ભવિષ્યમાં થનારા મોટાં જોખમો સામે રક્ષણ આપનારા ગુણો શીખવાડીશું.

    એના માટે માતા-પિતાએ થોડું કઠોર બનવું પડશે !

    *જો હીરાને ઘસવાવાળી પોલિશ કરવાવાળી એમ્રી થોડી કઠોર અને કર્કશ નહિ હોય...*

    *તો -*
    *હીરાની કિંમત નજીવી બની જશે !*
    *કેમકે એ પોલીશ જ નહિ કરાયેલો હોય એટલે !*

    દિલમાં દુ:ખ તો થાય...

    છતાં પણ બાળકને ધીરજ,
    ‘ના’ સાંભળવાની ટેવ,
    મોટાઓનો આદર કરવાની ટેવ
    અને,
    પ્રોબ્લેમ સોલ્વ કવાની કેપેસીટી...
    આ બધું જ શીખવાડવું પડશે.

    દુનિયા ક્યારેય એટલી નવરી નથી કે -
    તમારા બાળકની સતત ઢાલ બનીને રહે !

    જો આ ગુણો એનામાં આવશે...
    તો -
    ફક્ત હેપ્પી ન્યુ ઈયર નહિ...
    પણ,
    આપણી અને એમની લાઈફ પણ 'હેપ્પી' બની જશે !!

    સોરી,
    *થોડી ભાષા કઠોર વાપરી છે...*
    પણ,
    *એ મારી આજની યુવાપેઢી વિશેની ચિંતા છે...*

    *તો એને 'ક્ષમ્ય' ગણશો !!*🙏
                               

      Comments
    » Not yet reviewed by any member. You can be the first one to write a review.
    
    » You must be logged in to post a comment